Documentatie

TRUMP, NETANYAHU, EN EGYPTE EN SAOEDI-ARABIË OP WEG NAAR VREDE

Door: Jan Schnerr - Laatst aangepast op: 6 december 2017

NIEUWS VAN 28 NOVEMBER 2017

De geruchten over een nieuw vredesplan voor Israël en de Palestijnen worden concreter. Oorlogstaal tegen Iran en Hezbollah duidt op wat er werkelijk gaande is. 

Palestijnen en Libanon, figuranten in een “Great Game”

Donald Trump, Netanyahu, de Egyptische dictator al-Sisi en Saoedische heersers (track record: meer dan 150 onthoofdingen per jaar) hebben een Israëlisch-Palestijns vredesplan nodig als voorgrond waarachter het Grote Spel zich gaat afspelen. Al-Sisi heeft snel nog iets geregeld. In de aan de onrustige Sinaïwoestijn grenzende Gazastrook zal volgzame Palestijnse Autoriteit (PA) rust brengen. Met hulp van Israël en de Saoediërs heeft hij ervoor gezorgd dat Hamas het bestuur van de Strook overdraagt aan de PA (op een detail na: de militaire tak van Hamas is nog niet ontwapend). Saoedi-Arabië neemt intussen Libanon op de korrel omdat daar Hezbollah in de regering zit. Als het lukt om Hezbollah daar uit te gooien is een nieuwe burgeroorlog in Libanon overigens waarschijnlijk. De regering Trump leidt de verbale aanvallen op Iran. De as Iran-Hezbollah zal de komende tijd door Trump en de Saoediërs als de grote vijand worden neergezet.

Het “vredesplan”

Niet onwaarschijnlijk is dat het vredesplan binnen enkele weken in Washington bekend wordt gemaakt. De voortekenen wijzen erop dat er in plaats van een zelfstandig Palestijns staatje een tekst komt waarin het onbestemde woord “autonomie” de basis zal vormen voor een nieuwe reeks onderhandelingen. Het recht op terugkeer van verdreven Palestijnen zou volgens deze berichten niet meer aan de orde zijn. Jeruzalem wordt gereduceerd tot een religieus vraagstuk. En Israël zal tevreden kunnen zijn met, “rigid security and anti-terror measures for Israel for the long run“. De Palestijnse vertegenwoordiging zit in die onderhandelingen aan tafel met een gezelschap dat een factor honderd maal zoveel macht heeft en dat een grondige hekel heeft aan zaken als internationaal recht en volkssoevereiniteit.

Wat wil Trump?

De VS zijn in het Midden-Oosten politiek verzwakt. Zij kunnen in Irak, Syrië, Turkije en zelfs Qatar niet meer de orders uitdelen. Anderzijds geldt de Amerikaanse superioriteit op één punt nog altijd onverkort, namelijk het vermogen om vernietigende bombardementen uit te voeren. Daarom is de verleiding groot om politieke spanningen te militariseren. Als president heeft Trump dramatisch slechte waarderingscijfers in het binnenland. De historie leert dat dat verandert zodra de president zich als opperbevelhebber kan profileren in een (dreigende) oorlog die elders wordt gevoerd.

Wat wil Saoedi-Arabië?

De huidige machthebber en zijn familieclan voeren een hard gevecht om macht en geld. Hij moet het leger, de veiligheidsdiensten en de westerse financiële centra achter zich hebben. Oorlog elders, opvoeren van spanningen en aanschurken tegen de VS en Israël werkt, zeker op de korte termijn.

Wat wil Israël?

Israël wil gestaag doorgaan met koloniseren van de Westelijke Jordaanoever en het etnisch zuiveren van Oost-Jeruzalem. Een nieuw vredesproces is daarvoor een goede dekmantel. Een deel van de politieke leiders speelt met plannen om de bevolking van Gaza (2 miljoen mensen) in de richting van de Sinaïwoestijn kwijt te raken. En, om Palestijnen van de Westoever te “stimuleren” naar Jordanië te vertrekken. Het is niet waarschijnlijk dat dat nu al concreet speelt. Maar het scenario van een regionale oorlog tegen Iran en Libanon zou mogelijkheden bieden. Verder wil Israël handel met de regiems in Egypte en Saoedi-Arabië.

Wat wil Europa?

Europa wil geen oorlog in Libanon en geen nieuwe vluchtelingenstroom. Europa wil niet een oorlog met Iran die de hele stabiliteit in het Midden-Oosten weer op het spel zet. Frankrijk wil anderzijds geen ruzie met Saoedi-Arabië, dat de komende jaren voor tientallen miljarden aan wapens zal blijven kopen. Berlijn en Parijs willen geen openlijke meningsverschillen met Trump. Toch wordt de kloof langzaam groter. Europa houdt zich muisstil.

Dus?

Voor de Palestijnen ziet de nabije toekomst er slecht uit. Er zijn weliswaar meer machten in het Midden-Oosten – Rusland en Turkije – maar die willen of kunnen niet voor dit onderdrukte volk opkomen. De “zelfstandige en levensvatbare” Palestijnse staat is aan de publieke opinie in Europa tot nu toe voorgespiegeld als een rechtvaardig toekomstbeeld. Het lijkt erop dat na publicatie van het Trumpplan geen verstandig mens die zich bovendien enigzins informeert, nog kan beweren dat die Palestijnse staat tot de reële wereld behoort.

JWP Schnerr

Éen reactie op: TRUMP, NETANYAHU, EN EGYPTE EN SAOEDI-ARABIË OP WEG NAAR VREDE
  • Egbert Talens, Zutphen

    ‘Israe’l komt er veel te ‘karig’ af, in dit verhaal. Ik verklaar mij nader, vooral waar het de aanhalingstekens betreft. Met ‘Israel’ duid ik niet zozeer op het land als zodanig, maar op de achterliggende structuur ervan, m.a.w. de leiders en hun opvattingen of fantasieën ter zake van de staat die in mei 1948 werd uitgeroepen als The State of Israel, en waaraan een slordige 90 jaar aan voorbereiding was voorafgegaan, met als leidend motief: Der Judenstaat, dat bij ons vaak als Joodse Staat wordt aangeduid, wat geen correcte benaming c.q. vertaling is: Jodenstaat komt er het dichtst bij, wat velen naar in de oren klinkt. Een verhaal apart…

    De politieke zionisten beogen met hun Israel een beheersing van de Midden-Oosterse regio, met de staat Israel als leidende entiteit. Met ‘Israel’ duid ik (dus) op die politieke zionisten, die weliswaar Joden c.q. joden zijn, maar omdat vele Joden c.q. joden zich niet in kunnen vinden in de manier waarop dít Israel zich manifesteert, geeft het geen pas de term (de) Joden te koppelen aan wat ik het pz-p noem: het politiek zionistisch project Der Judenstaat. En met ‘Israel’ duid ik dus op de politieke zionisten.
    Met ‘karig’ duid ik op de enorme plannen die in de hoofden van de politieke zionisten rondspoken. En omdat uit bovenstaand artikel met geen woord daarover wordt gerept, durf ik te stellen dat dit een grote omissie is. Ik verklaar mij nader.

    In de tachtiger jaren van de vorige eeuw, de twintigste voor alle duidelijkheid, kwam een zekere Oded Yinon (OY) met een plan op de proppen, dat tot doel had de invloed van Israel in de regio van het Midden-Oosten structureel op de kaart te zetten. Daarbij kon de invloed van de USA (natuurlijk) node gemist worden, waarmee ik de constructie PNAC grond onder de voeten verschaf: Program for a New American Century. Behalve dit idee werd door OY nóg een plan bedacht: ACB, dat staat voor A Clean Break. Dit betreft nieuwe richtlijnen voor te voeren politiek bedrijf door Israel, eerder wat de relatie ervan met de landen ín dat Midden-Oosten betreft, (de) dan binnenlandse politiek.

    Wie de moeite wil (of moet) nemen via zoekprogramma’s genoemde plannen te bestuderen, zal zo goed als zeker tot de ontdekking komen, dat wat zich het laatste decennium in het Midden-Oosten (en elders!) heeft afgespeeld, opmerkelijke dan wel merkwaardige ontwikkelingen te zien geeft. Bijvoorbeeld de oorlog tegen Irak (Saddam Hoessein), de ramp in New York, de Twin-Towers, en het ontstaan van groepen als Al-Qaida, ISIS, Jabhat al-Nusra, enzovoort enzovoort. Al die zaken spelen ‘Israel’ in de kaart, en het zal zeker nog ruim twintig jaar duren, alvorens de wereld éindelijk bij zinnen komt, om een eind te maken aan die ongein, die van fake news aan elkaar hangt. Of het gaat lukken aan het grootste nep-nieuws aller tijden een halt toe te roepen, is nog lang niet zeker…

Uw reactie:

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>