Documentatie

Gemeenschappen in diaspora

Door: Jan Schnerr - Laatst aangepast op: 13 februari 2013

Samenvatting

Het aantal Palestijnen “in de diaspora” wordt geschat op tenminste 5 miljoen (zie Palestijnen/Vluchtelingen/Algemeen en Land/Demografie-vanaf-1949). Diaspora is het tussen andersdenkenden wonen van aanhangers van een godsdienst, met name van de Joden buiten Palestina. De term wordt ook in Palestijnse kring gebruikt, al bestaat daar vaak een voorkeur voor het Arabische “al-Shatat” dat betrekking heeft op de situatie van gedwongen verspreiding van Palestijnen sinds 1948.

Er zijn grote verschillen in de mate waarin Palestijnen in hun “nieuwe land” zijn geïntegreerd. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld voelen veel Palestijnen zich gemarginaliseerd door de eenzijdige gerichtheid van de buitenlandse politiek op de belangen van de joodse staat en de negatieve benadering door de mainstream media van het Palestijnse onafhankelijkheidsstreven. Ook in Europa speelt dat, maar in mindere mate. In grote Palestijnse gemeenschappen in Latijnsamerika bestaat zo’n belemmering niet en zijn die gemeenschappen meer geïntegreerd.

In de arabische wereld vertegenwoordigen de Palestijnen een subcultuur binnen de mainstream cultuur. In Libanon is hun positie precair om etnisch-politieke redenen en de invloed van Israël. Dat geldt ook, maar in veel mindere mate voor Jordanië. In Egypte en Syrië werden zij “kort gehouden” door de autocratische heersers. In de Golfstaten hebben de Palestijnen economisch een belangrijke rol gespeeld. Integratie in het politieke leven was vrijwel onmogelijk. De eerste golfoorlog leidde in 1990/1991 tot een grote, gedwongen uittocht van Palestijnen.

De geschiedenis van de Palestijnse diaspora vanaf 1948 heeft een nauwe relatie met de perceptie van een “Palestijns volk” en met het geleidelijk ontstaan van een Palestijnse natie. De tradities van het geloof, de gezamenlijke (traumatische) geschiedenis en de betrokkenheid bij de onderdrukking in “Palestina” blijken sterke indentiteitsbevorderende elementen te zijn in de wereldwijd levende Palestijnse gemeenschappen.

De onderlinge contacten zowel binnen de gemeenschappen in de diaspora en met Palestijnen in Israël en de bezette gebieden zijn opvallend hecht. Bronnen van informatie zijn de landenrapporten van het pii (Palestine International Institute) en het project Civitas onder leiding van Karma Nabulsi.

 

GEMEENSCHAPPEN IN DIASPORA

Terminologie: “diaspora”, “al-Shatat”

Het aantal Palestijnen “in de diaspora” wordt geschat op tenminste 5 miljoen (zie Palestijnen/Vluchtelingen/Algemeen en Land/Demografie-vanaf-1949). Het van Dale woorden boek geeft voor diaspora: het tussen andersdenkenden wonen van aanhangers van een godsdienst, met name van de Joden buiten Palestina. De Oxford American Dictionary geeft als definitie in de eerste plaats “the dispersion of the Jews beyond Israel” en secundair “the dispersion of any people from their original homeland.”

Het begrip “diaspora” neemt een centrale plaats in in de zionistische opvattingen, met name in de visie op de joden als een niet normaal (van alle andere afwijkend) volk. De term wordt ook in Palestijnse kring gebruikt, al bestaat daar vaak een voorkeur voor het Arabische “al-Shatat” dat betrekking heeft op de situatie van gedwongen verspreiding van Palestijnen sinds 1948. “Diaspora” is dus een term die betrekking kan hebben op de geografische spreiding van joden over verschillende landen tot 1948 (van Dale) dan wel (ook) op de huidige spreiding van joden (Oxford American Dictionary). Toegepast op joden respectievelijk Palestijnen is het onderscheid van belang tussen vrijwillige en gedwongen “diaspora”, tussen wel of geen keuze ten aanzien van zelfbestemming als natie.

Integratie

Er zijn grote verschillen in de mate waarin Palestijnen in hun “nieuwe land” zijn geïntegreerd. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld voelen Palestijnen zich gediscrimineerd en is de identificatie met de politieke instituties belemmerd door de eenzijdige gerichtheid van de buitenlandse politiek op de belangen van de joodse staat en de negatieve benadering door de mainstream media van het Palestijnse onafhankelijkheidsstreven. In grote Palestijnse gemeenschappen in Latijnsamerika met Chili als duidelijk voorbeeld, bestaat zo’n belemmering niet en zijn die gemeenschappen meer geïntegreerd. Een opvallende gemeenschap is de 200.000 leden tellende christelijke Palestijnse gemeenschap in Honduras. De eersten kwamen al ten tijde van het Ottomaanse Rijk, met nieuwe aanwas na de stichting van Israël in 1948 en vervolgens als gevolg van de oorlog van 1967 en als gevolg van de intifada’s in 1987 en begin deze eeuw.

In Europa, waar evenals in de VS burgerschap in bijna alle gevallen mogelijk werd, verschilt de mate van integratie per land, mede door het uiteenlopende toelatingsbeleid, de uiteenlopende vlucht- respectievelijk emigratiegeschiedenissen en verschillen in de houding ten opzichte van het “Palestijnse vraagstuk”. In Nederland (zie 2C8) heeft die geschiedenis geleid tot een concentratie van Palestijnen in één gemeente (Vlaardingen). De pro-Israëlische houding en het centraal plaatsen van de jodenvervolging in de morele waardering van de recente geschiedenis sinds de jaren ’60, heeft in Nederland geleid tot een meer naar binnen gekeerde Palestijnse gemeenschap.

In de arabische wereld vertegenwoordigen de Palestijnen een subcultuur binnen de mainstream cultuur. Problematisch is hun aanwezigheid in Libanon waar erkenning van hun rechten een breekbaar etnisch-religieus machtsevenwicht zou verstoren. De Israëlische verdeel-en-heers politiek heeft daar bovendien een grote invloed kunnen uitoefenen. Dat geldt ook, maar in veel mindere mate voor Jordanië waar zij 50 tot 70 % van de bevolking uitmaken. In Egypte en Syrië hebben de Palestijnse gemeenschappen zich moeten houden aan de nauwe grenzen die door heersende autocraten werden gesteld. In de Golfstaten hebben de Palestijnen een belangrijke rol gespeeld, vooral economisch als gevolg van hun opleidingsniveau en hun ondernemerschap. Politiek zijn zij altijd gewantrouwd door de heersers in de emiraten en in Saoedie-Arabië. Integratie in het politieke leven was vrijwel onmogelijk. De eerste golfoorlog leidde in 1990/1991 tot een grote, gedwongen uittocht van Palestijnen. Zij verloren daarmee hun integratie in de lokale economieën.

In de meeste genoemde landen zijn Palestijnse gemeenschappen politiek actief voor de Palestijnse zaak. Om de redenen die hierboven ook zijn genoemd heeft dat politieke activisme niet geleid tot participatie in de politieke systemen van die landen.

De diaspora: Palestijnse natie, identiteit

De geschiedenis van de Palestijnse diaspora vanaf 1948 heeft een nauwe relatie met de perceptie van een “Palestijns volk” en met het geleidelijk ontstaan van een Palestijnse natie: zie 2B1. Nauw verwant hiermee is de kwestie van de identiteit van Palestijnen. Ook Palestijnen in de diaspora hebben te maken met verschillende identiteiten. De verhouding tussen die identiteiten verschilt per gemeenschap en soms per gezin of individu. Een Palestijn in Nederland kan zich bijvoorbeeld definiëren als behorend tot een oude familie uit Jaffa (tot 1948) en tegelijkertijd afkomstig uit Nabloes (tot 1967), als lid van de Palestijnse natie, als Nederlander, als moslim, en als lid van de grote Arabische culturele traditie. Er zijn zeer veel combinaties en de overgangen zijn vloeiend, ook in de tijd gezien. Duidelijk lijkt wel dat de tradities van het geloof, de gezamenlijke (traumatische) geschiedenis en de betrokkenheid bij de onderdrukking in “Palestina” sterke indentiteitsbevorderende elementen zijn in de wereldwijd levende Palestijnse gemeenschappen.

Contacten

De onderlinge contacten zowel binnen de gemeenschappen in de diaspora en met Palestijnen in Israël en de bezette gebieden zijn opvallend hecht, gelet op de grote verspreiding, de lange duur van de “verbanning” en de discontinuïten (tweede en derde vlucht). Belangrijke bronnen van informatie zijn de landenrapporten van het pii (Palestine International Institute) en het project Civitas onder leiding van Karma Nabulsi.

Een thema apart vormen de economische banden met name tussen de welvarende delen van de diaspora en Palestijnen in de bezette gebieden. De gedwongen migratie heeft onder meer geleid tot een grote Palestijnse middenklasse elders. Vooral vanuit Jordanië, de Golfstaten, de VS en Europa zijn een aanzienlijk aantal economisch succesvolle Palestijnen gaan investeren in de Palestijnse economie in de bezette gebieden in de periode 1995 (beperkt zelfbestuur op grond van de Oslo Akkoorden) tot 2000 (tweede intifada). Het Israëlische beleid in de bezette gebieden na 2000 maakte investeren door ondernemers te riskant. Zie verder: Palestijnen/Economie/Externe-Hulp.

 

Literatuursuggesties:

1. Nabulsi, K. Report of the Civitas Project: Palestinian Register: Laying Foundations and Setting Directions. Nuffield College, University of Oxford, 2006.

2. Jamil Hilal, Relations between Palestinian Diaspora (al-shatat), Palestinian Communities in the West Bank, and Gaza Strip, The American University in Cairo, Egypt, okt. 2007.

3. Hammer, Juliane. Palestinians Born in Exile: Diaspora and the Search for a Homeland. Austin, University of Texas Press, 2005.

4. Said, Edward. “Reflections on Exile,” in Out There: Marginalization and Contemporary Cultures. eds. Russell Ferguson, The MIT Press: 1990.

5. Khalidi, Rashid. Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness. Columbia University Press, 1997.

6. Hanafi, Sari. Here and There: Analyses of the Relationship between Diaspora and the Centre. 2001 (in Arabisch?)

7. Shiblak, Abbas. Reflections on Palestinian Diaspora in Europe,. 2000.

8. Schulz, Helena and Juliane Hammer. The Palestinian Diaspora: Formation of Identities and Politics of Homeland. Routledge, 2003.

9. Khalili, Laleh. The Refugees who give Refuge. Vol. 6, Summer 2006, 2006 The MIT Electronic Journal of Middle East Studies.

Sites en zoektermen:

1. Palestine International Institute (pii) diaspora

2. Project Civitas Nuffield College

3. Electronic intifada interview Karma Nabulsi

4. jadaliyya diaspora Palestinians

5. Refugee Studies Centre (RSC) University of Oxford UK

CITAAT:

“The fact that Mandate Palestine remains for Palestinians the paradise that was lost and waiting to be recovered has made the goal of return (al-awda), a central strategic aim. In a sense, given the absence of statehood (where a public sphere exits and culture and schools of thoughts and political ideologies are produced and evaluated and society re-generated), the lost homeland acted as the imagined metropolis (political-economic, cultural and social).” Jamil Hilal, Relations between Palestinian Diaspora … etc., 2007

2 reacties op: Gemeenschappen in diaspora
  • Margine

    Beste Luitjes,Hierbij wat historische fetein:Het idee dat elke volk een eigen land zou moeten hebben ”“ nationalisme deed opgang als ideologie in de 19e eeuw. Sommige joden vonden dat, dat ook gold voor de joden. Mede door de pogroms in oost Europa en het latente antisemitisme in West Europa werd dit idee ”“ een thuisland voor de joden door een aantal joods intellectuelen ”“ de meest invloedrijke van hen was de Weense journalist Herzl die in 1896 het boek: Der Judenstaat schreef als de oplossing aangedragen voor het lot van de joden in Europa. In eerste instantie zag men elke stuk land in de wereld, dat vrij was van bewoning en geschikt was voor menselijke bewoning als een mogelijk thuisland zo passeerden: Delen van Argentinieb, Noord Amerika en zelfs Oeganda de revue als mogelijke thuisland voor de joden. Echter de historische/religieuze verbintenis met Palestina gaf de doorslag dat daar het thuisland voor de joden zou gevestigd moeten worden. Er waren echter drie problemen waar de zionisten mee te kampen hadden:1) Palestina was onderdeel van het Ottomaanse rijk ( 1517 -1917). De Sultan zou nooit en te nimmer een deel van zijn rijk afstaan voor een Joods thuisland.2) Palestina was verre van leeg maar werd bewoon door Palestijnen in meerderheid moslim maar met een grote niet islamitische minderheid die bestond uit: Christenen, joden, samaritanen, druzen, bahi’s etc. Wat hun religie ook was allen waren Arabier! 3) De meerderheid van de joden in Europa zag niets in een thuisland in Palestina nog ergens anders op de wereld.a) Vanuit seculiere joodse kringen vond men dat de joden in Europa het antisemitisme moesten bestrijden en dat emancipatoire ideologieebn zoals het socialisme, communisme een einde zouden maken aan antisemitisme.b) Vanuit religieuze joodse kringen was het stichten van een thuisland op seculiere gronden in strijd met het joodse geloof alleen de wederkomst van de Messias kon dat bewerkstelligen.c) Joodse vluchtelingen uit Oost-Europa kozen massaal voor de VS als bestemming en slechts een zeer kleine minderheid kon overgehaald worden zich te gaan vestigen in Palestina.Om deze problemen te overkomen begonnen de zionisten een propaganda campagne die als rechtvaardiging van een joods thuisland in Palestina werden gepresenteerd:1) Palestina was een leeg land: Een land zonder volk voor een volk zonder land. 2) Alleen een eigen thuisland zou de joden voor altijd vrijwaren van vervolging.3) De joden zouden een zegen zijn voor de inheemse bevolking en daarom met open armen worden ontvangen door de Arabieren.4) Het zijn niet de gewone Arabieren die tegen de komst zijn van de joden maar hun leiders.5) Deze was voor de koloniale mogendheden: Een joodse staat zou een buffer vormen tegen de moslimhorden.Etc.Om een joodsthuisland te realiseren werd het WZO (world zionist congres) in 1897 te Basle opgericht. Hiermee probeerden de zionisten hun activiteiten te bundelen en de joden zowel als de Europese overheden te winnen voor hun project. Het zionisme zou een zachte dood zijn gestorven ware het niet dat in 1914 de eerste wereldoorlog uitbrak waardoor Palestina in 1918 door Groot-Brittannieb werd veroverd op de Ottomanen. Voor de zionisten was dit een geschenk uit de hemel. Pas vanaf dat moment werd het zionistisch project een realiseerbare mogelijkheid en niet meer een droom van wat joodse intellectuelen.1876-1877Eerste Palestijnse afgevaardigden nemen zitting in het parlement te Istanboel.1878Eerste zionistische nederzetting in Palestina: Petach Tiqwa1882-1903Eerste golf van zionistische immigranten: 25000 in totaal.1882Rijke joodse bankier Baron E. Rothschild begint met het financieren van zionistische nederzetting in Palestina.1887-1888Palestina door de Ottomaanse regering opgedeeld in drie districten: Jeruzalem, Nablus en Acre. 1891Oprichting van de: Jewish Colonization Association in Londen. In 1896 begint deze organisatie financieble steun te verlenen aan zionistische nederzettingen in Palestina.1896Theodor Herzl schrijft: Der Judenstaat waarin hij pleit voor een Joodse staat in Palestina.1897Oprichting van het WZO (World Zionist Organisation) in Basel met als doel het stichten van een Joodse staat in Palestina.1901Oprichting van JNF (Jewish National Fund). Doel land kopen in Palestina en dat tot eeuwig en onvervreemdbare joodse grond te verklaren.1904-1914Tweede golf van zionistische imigranten: 40000. Het aantal joden in Palestina bedraagt met deze tweede immigratie golf 6 % van de totale bevolking.1909Oprichting van Kibbutzen waar alleen gebruik gemaakt mag worden van joodse arbeidskrachten. Tel Aviv als nederzetting gesticht.1914Begin eerste wereldoorlog.1916 JanuariOvereenkomst tussen Britten en Sharif Hussein (Leider van de Arabische opstand tegen de Ottomanen) dat alle Arabische provincies van het Ottomaanse rijk na de oorlog onafhankelijk zouden worden en als een e9e9nheid zouden worden samengevoegd.1916 MeiSykes-Picot verdrag. Geheim verdrag tussen de Britten en de Fransen over de opdeling van de Arabische provincies na de oorlog tussen de Britten en de Fransen.1916 Juni.Sharif Hussein roept de onafhankelijkheid uit en begint een revolte tegen het Ottomaanse rijk met hulp van de Britten.1917Balfour (minster van buitelandse zaken van Groot-Brittannieb en een welbekende antisemiet) vaardigt de Balfourdeclaratie uit: De steun van Groot-Brittannieb voor een Joodse staat in Palestina.1918 September.Palestina wordt bezet door Britse troepen einde van Ottomaanse heerschappij.1918 OktoberEinde eerste wereld oorlog.1919-1923Derde golf van zionistische immigranten: 35000. Dit brengt het joodse aandeel in de totale bevolking op 12 %.1923Zionisten bezitten door koop 3 % van de totale landbouwgrond in Palestina.1919 JanuariOprichting eerste Palestijnse congres. Palestijnen zenden delegatie naar Parijs en verwerpen de Balfourdeclaratie.1919 Augustus.Amerikaanse president Woodrow Wilson benoemt de King-Crane commissie om uitzoeken wat men aan moet met het Midden Oosten.Conclusie ten aanzien van Palestina: Joodse staat in Palestina kan alleen gesticht worden indien men de rechten van de inheemse bevolking ontneemt daarom moet daar van afgezien worden.De Britten leggen dit advies naast zich neer en geven zionistische immigranten ruimbaan.1920 April.De Volkenbond ( voorloper van de VN) wijst Palestina toe aan Groot-Brittannieb als mandaatgebied. Palestina behoorde tot de A categorie d.w.z een onafhankelijk gebied dat tijdelijk onder bestuur viel van een westerse mogendheid met dien verstanden dat de desbetreffende mogendheid geen enkele maatregel zal nemen die de rechten van de inheemse bevolking zou schaden!1920 MeiBritten verbieden bijeenkomst van het Palestijnse congres. Komt toch bijeen in december en blijft tot 1935 de Palestijnse politieke beweging voor onafhankelijkheid1921Oprichting van de Haganah. Een illegale militaire organisatie van de zionisten in Palestina.1922Eerste Britse census: Totale bevolking in Palestina: 757182Waarvan: 78% Arabische moslims, 9.6 % Arabische christenen en 11% Joden1924-1928Vierde golf van zionistische immigranten: 67000. De helft daarvan komt uit Polen. Hiermee groeit het aandeel van de joodse bevolking tot 16 % van het totaal in Palestina.1928Totale landbouw opverlakte in bezit van zionisten door koop is nu gestegen tot: 4.2 % van het totaal.1931Oprichting van de IZL: Irgun Zvai Leumi (National Military Organization) door zionisten die vinden dat de Haganah veel te soft is en veel agressiever acties eisen tegen Palestijnen om een zionistische staat te bewerkstelligen. Leider: Vladimir Jabotinsky.1931 NovemberTweede Britse census:Totale bevolking in Palestina: 1035154Waarvan: 73 % Arabische moslims, 8.6 % Arabische christenen en 16,9 % Joden.1935Oprichting van: New Zionist Organization een afsplitsing van het WZO die streven naar verovering van Palestina en Jordanieb als thuisland voor de Joden.1936Begin van de Palestijnse opstand tegen de Britten.1937IZL voert aanvallen uit op Palestijnen.1938Britse officier Wingate organiseert speciale nacht squadrons samen met de Haganah die acties moeten ondernemen tegen Palestijnse dorpen om zo de Palestijnse opstand neer te slaan.1939Palestijnse opstand door de Britten in samenwerking met Joodse brigades neergeslagen totaal aantal doden onder Palestijnen 3500-4000. Alle Palestijnse leiders zijn of gevangen genomen, geebxecuteerd of verbannen. Dit verlies van leidersschap zijn de Palestijnen nooit te boven gekomen en was e9e9n van de oorzaken dat zijn in 1948 het onderspit delfden tegen de Zionisten die door de Britten merendeels ongemoeid werden gelaten in hun illegale activiteiten zoals de oprichting van legereenheden en aanvallen op Palestijnen.1939Oprichting derde zionistische militie: Lochemay Herut Yisra’el (Vechters voor de vrijheid van Israel) afgekort LEHI maar beter bekend onder de naam: Stern Gang.1939 september.Begin tweede wereldoorlog.1940-1948Laatste golf zionistische migranten voor de stichting van de zionistische entiteit: 60000 Hiermee komt het totale aandeel van de joden op 31 %. Landbouw oppervlakte door zionisten aangekocht bedraagt: 6 % van het totaal.1944IZL en Stern Gang beginnen terreur campagne tegen de Britten omdat die een halt willen toe roepen aan de komst van meer zionistische immigranten.1945 meiEinde tweede wereld oorlog in Europa.1946 Gezamenlijke Brits Amerikaanse comite9 opgericht om de situatie in Palestina te onderzoeken komt tot de ontdekking dat de drie zionistische groeperingen samen over een leger beschikken van 69000 getrainde en bewapende soldaten en verklaard de milities illegaal die dienen ontbonden te worden. 1946 juliIZL blaast het King David hotel op het hoofdkwartier van het Britse bestuur: 91 doden.1947De VN ( opvolger van de Volkenbond) benoemt een speciale commissie UNSCOP van 11 landen te weten: Canada, Tsjecho-Slowakije, Guatemala, Nederland, Peru, Zweden, Uruguay, Australieb, Iran, India en Joegoslavieb.Na drie maanden komt de commissie tot het volgende besluit:De verdeling van Palestina in drie delen: een Arabisch deel, een Joods deel en Jeruzalem als derde deel onder internationaal gezag.De Arabieren (moslims en christenen) maakten 69 % deel uit van de totale bevolking en hadden 94 % van de landbouwgrond in handen.De Joden maakten 31 % van de bevolking uit waarvan de meerderheid pas de laatste 10 jaar als illegale migranten waren gearriveerd in Palestina en hadden 6 % van de landbouwgrond in handen.De Arabieren kregen: 43 % van Palestina met een joodse minderheid van 1%.De Joden kregen: 56 % van Palestina met een Arabische minderheid van 45 %.1 % van het gebied zou dan onder Internationaal gezag vallen.Van de elf landen stemden Canada, Tsjecho-Slowakije, Guatemala, Nederland, Peru, Zweden, Uruguay voor dit plan.Iran, India en Joegoslavieb stelden een federale staat voor.En Australieb onthield zich van stemming.1947 november.Werd bovengenoemde plan in stemming gebracht tijdens de algemene leden vergadering van de VN.33 landen stemden voor, 13 tegen, 10 onthielden zich van stemming en 1 land was afwezig.1947 Arabische Leiders verwerpen het verdelingsplan. Zionisten aanvaarden het.1948Britten verlaten Palestina begin oorlog tussen Arabische inheemse bevolking en zionistische immigranten.1948Zionisten stellen plan D in werking: etnische zuivering van zoveel mogelijk land.1948Nakba (arabisch voor catastrofe) 750000 Palestijnen verdreven van hun land.1949Staakt het vuren tussen de Zionistische entiteit en omringende Arabische landen. Slechts 10000 Palestijnen blijven achter in het door zionisten beheerste deel.1956Agressie aanval van Zionistan tegen Egypte in samenwerking met de Britten en de Fransen.1967 Juni.Agressie aanval van Zionistan tegen omringende buurlanden waardoor: De westbank, Golanhoogte en Gaza strook en de Sinaef onder controle komen van de zionisten.En nu kunnen we gaan discussiebren over wie recht heeft op Palestina en wie niet!Mijn stelling:Wie achter zionistan staat moet aanvaarden dat immigranten overal en ten alle tijden een eigen staat mogen uitroepen ook al is de meerderheid van de inheemse bevolking daar tegen!Met vriendelijke groet,Mohammed

  • Hebergement web

    Verbonden door hun unieke etniciteit en monotheistische religie , zijn de Joden door de eeuwen heen, ook in de diaspora , als groep apart maar niet geisoleerd gebleven. Hoewel de joodse religie bekering actief ontmoedigt, worden bekeerlingen als volwaardige Joden gezien en hebben zij als zodanig geen aparte status.

Uw reactie:

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>